Protesty litewskich magnatów przeciwko unii lubelskiej wynikały z faktu, że Litwa miała swoje własne tradycje, kulturę i język, a w wyniku unii stawała się częścią Rzeczypospolitej Obojga Narodów, co mogło prowadzić do utraty odrębności narodowej i kulturowej. Wielu wschodnich magnatów obawiało się, że unia poskutkuje zdominowaniem przez polską szlachtę, co przekładałoby się na utratę ich wpływów w Wielkim Księstwie Litewskim. Innym powodem protestów były kwestie religijne. Większość Litwinów wyznawała prawosławie, podczas gdy Polacy byli głównie katolikami. Unia zakładała, że obie strony miały zachować swoją wolność religijną, jednak niepewność tych zapewnień skłoniła część społeczeństwa do oporu.
Rzeczypospolita Obojga Narodów była państwem o unikalnym charakterze, które składało się z dwóch równorzędnych partnerów: Korony, zamieszkałej głównie przez Polaków, i Litwy, zamieszkałej przez Litwinów, Białorusinów i częściowo przez Ukraińców/Rusinów. Była to jedna z nielicznych unii personalnych, w której obie strony zachowały swój odrębny system polityczny, prawny i wojskowy.