Początkowo Napoleon sprzyjał sprawie polskiej, pomagając tworzyć Legiony Polskie we Włoszech. Do roku 1801 lojalni Francji Polacy liczyli, że odbudowane zostanie państwo polskie w granicach przedrozbiorowych. Jednak zawarcie pokoju z Habsburgami pokrzyżowało te plany. Dzięki rozluźnieniu na froncie. Polacy nie byli już potrzebni Napoleonowi, więc wysłał ich na Santo Domingo, by stłumili tamtejszy bunt.
Zainteresowanie sprawą polską odżyło u Napoleona w 1806 r., gdy prowadził zwycięską wojnę z Prusami. Jego pragnieniem było stworzenie państwa marionetkowego, które umożliwi mu kontrolę nad Europą Środkowo-Wschodnią. Z tego powodu uchwalono pokój w Tylży, którzy tworzył Księstwo Warszawskie w granicach drugiego rozbioru. Choć w teorii było ono niezależne, to w praktyce władze w nim sprawował Bonaparte. W 1809 r. miała miejsce agresja austriacka na Księstwo Warszawskie, które znalazło się w konflikcie osamotnione, ponieważ cesarz prowadził w tym czasie wojnę w Hiszpanii. Mimo przeciwności polskim udało się zwyciężyć, jednak nadwyrężyło to dobre stosunki z Napoleonem.
Księstwo Warszawskie zostało utworzone w 1807 roku na mocy traktatu zawartego między Napoleonem Bonapartem a carem Rosji, Aleksandrem I, w Tylży.