I. Prawda. Kwas octowy dysocjuje na kationy wodoru H+ oraz aniony octanowe CH3COO-.
II. Fałsz. Uniwersalny papierek wskaźnikowy w roztworze kwasu octowego i w kwasie oleinowym zabarwia się na kolor czerwony.
III. Fałsz. Produktem reakcji kwasu octowego z zasadą sodową jest octan sodu o wzorze (CH3COO)2Ca.
IV. Prawda. Aby otrzymać octan etylu, należy przeprowadzić reakcję przedstawioną równaniem:
CH3COOH + C2H5OH ↔ CH3COOC2H5 + H2O
V. Fałsz. Kwas octowy jest mniej aktywny chemicznie niż kwas oleinowy.
VI. Prawda. Kwas oleinowy zmienia barwę roztworu manganianu(VII) potasu.
I. Kwas octowy jest słabym elektrolitem, ulega w niewielkim stopniu dysocjacji jonowej.
II. Tylko kwas octowy zmieni zabarwienie papierka wskaźnikowego na czerwony (charakterystyczny dla kwasów), kwas oleinowy nie dysocjuje, więc brak jonów wodorowych (H+) w roztworze.
III. Wapń w szeregu aktywności metali stoi za wodorem, więc wypiera go ze związków, dodatkowo w reakcji z wapniem wydziela się wodór.
IV. Jest to reakcja estryfikacji, reakcji między kwasem karboksylowym a alkoholem. W reakcji oprócz estru powstaje woda.
V. Kwas octowy jest bardziej aktywny niż kwas oleinowy zgodnie z zasadą: im dłuższy łańcuch węglowy, tym mniejsza aktywność kwasu karboksylowego.
VI. Kwas oleinowy jest nienasyconym wyższym kwasem karboksylowym. Posiada jedno wiązanie podwójne między atomami węgla C9 i C10.