Imperium Perskie narodziło się, gdy w okolicach 550 r. p.n.e. Cyrus Wielki rozpoczął swoje podboje na Bliskim Wschodzie. Podbił Babilon, Medię, Lidię, Mezopotamię, Dolinę Nilu i Dolinę Indusu oraz Azję Mniejszą. Achamenidzi stali się władcami ogromnego, wielonarodowego państwa o kilku stolicach. Panowali Persją do czasu podbojów Aleksandra Wielkiego.
Państwo było podzielone na satrapie, którymi władali satrapowie, dzierżąc uprawnienia lokalnych jedynowładców. Istniał także system administracyjny zarządzany centralnie przez władze satrapii. Każda satrapia posiadała zobowiązania podatkowe zależne od swojej zamożności. W różnych okresach istniało 20 – 30 satrapii. Imperium posiadało ogromną, zaciężną, wielonarodową armię.
Persowie starali się asymilować podbijane ludy, wprowadzając uniwersalną walutę i język urzędowy, jednocześnie przywalali jednak na różnorodność religijną i kulturową. W państwie perskim rozwijała się kultura, nauka i sztuka. Persowie różnili się od Greków przede wszystkim tym, że tworzyli jednolite administracyjnie państwo.
W Persji panował system despotycznych rządów króla i satrapów, a żołnierze armii perskiej nie walczyli w imieniu swoich państw i regionów, a w imię wielkiego imperium. Ten ostatni aspekt dał o sobie znać w trakcie wojen grecko – perskich i podbojów Aleksandra Wielkiego.
Persowie tworzyli organizm państwowy o odmiennej kulturze i organizacji społecznej oraz administracyjnej od starożytnych poleis greckich. Wbrew powszechnemu mniemaniu, wykreowanemu w świecie zachodnim przez greckich historyków, Persowie posiadali rozwiniętą kulturę i naukę, a państwo było bogate i rozwijało się przez cały okres istnienia.