W tym zadaniu musisz odnaleźć w pierwszym i drugim akapicie opowiadania takie sformułowania, które nadają książkom cechy ludzkie. Następnie powinieneś wyjaśnić, po co autor zastosował antropomorfizację, czyli jakie znaczenie ma przedstawienie książek tak, jakby były żywymi istotami.
Określenia służące antropomorfizacji książek to m.in.: „uratowała ją pani przed wyrokiem”, „książki, których nikt nie wypożycza, nic nie uratuje”, „uniknęłaś selekcji”, „jej los jest przesądzony”. Sformułowania te nadają książkom cechy istot żywych. Mogą być skazane, uratowane, uniknąć wyroku, mieć swój los. Funkcją tego zabiegu jest podkreślenie dramatyzmu sytuacji oraz emocjonalnego stosunku do książek. Dzięki antropomorfizacji książki są przedstawione jak zagrożone osoby, co uwydatnia problem ich niszczenia i budzi w czytelniku współczucie oraz refleksję nad losem kultury.
1. Najpierw przeczytaj uważnie akapity 1.–2. i poszukaj wyrażeń, które zwykle odnoszą się do ludzi, a nie do przedmiotów.
2. Zwróć uwagę na słowa takie jak „wyrok”, „uratować”, „los”, „uniknąć selekcji” – to określenia kojarzone z życiem człowieka.
3. Zastanów się, jaki efekt wywołuje takie przedstawienie książek – czy są one wtedy zwykłymi przedmiotami, czy raczej istotami, które można skrzywdzić.
4. W odpowiedzi powinieneś wskazać zarówno przykłady z tekstu, jak i wyjaśnić ich funkcję, czyli podkreślić emocjonalny wymiar problemu ubytkowania i zwrócić uwagę na wartość książek.
Ćwiczenie 1.
348