W tym zadaniu musisz wskazać określenia, którymi poeta opisuje ton i treść wypowiedzi radiowej w pierwszych dwóch strofach wiersza Walentynki (poemat z końca XX wieku) Tadeusza Różewicza, oraz wyjaśnić, czemu służy użycie onomatopei.
Poeta charakteryzuje wypowiedź radiową jako banalną, infantylną i sztucznie ciepłą. Pojawiają się określenia i obrazy sugerujące powierzchowność przekazu, takie jak przesadne życzenia szczęścia, schematyczne zwroty oraz mechaniczne powtarzanie tych samych formuł. Ton audycji jest lekki, naiwny i pozornie serdeczny. Onomatopeje, takie jak „cip cip cip”, naśladują dźwięki i nadają wypowiedzi rytm przypominający reklamę lub bezrefleksyjną paplaninę. Ich użycie ośmiesza przekaz radiowy i podkreśla jego automatyzm, sztuczność oraz brak autentycznych emocji.
1. Wyszukaj w dwóch pierwszych strofach słowa i sformułowania opisujące sposób mówienia.
2. Określ ton wypowiedzi jako lekki, naiwny i schematyczny.
3. Zwróć uwagę na obecność onomatopei i ich brzmienie.
4. Powiąż dźwiękonaśladowczość z reklamowym charakterem audycji.
5. Sformułuj wniosek, że onomatopeje służą ironicznej krytyce popkulturowego języka mediów.
Ćwiczenie 1.
348