W tym zadaniu musisz zapoznać się z zamieszczonym tekstem i wykonać polecenie.

Marian Kisiel twierdzi, że orientacje obecne w prozie po 1956 r. nie skupiają się wokół konkretnego tematu, lecz konstytuują się poprzez napięcie między rzeczywistością zewnętrzną (historią, kulturą, literaturą, życiem społecznym) a światem jednostki. Zastanów się, czy ta opinia może być także odniesiona do poezji tego okresu. Uargumentuj swoją odpowiedź.

Pogląd Mariana Kisiela, dotyczący tego, że napięcia nie manifestują się przede wszystkim wokół danego tematu, lecz raczej w kontekście zewnętrznej rzeczywistości i świata jednostki, może być zastosowany także w kontekście poezji. Twórczość poetów działających po 1956 roku przestaje gloryfikować wspólne ideały, wywyższać masę ludzką, skupiając się zamiast tego na jednostce, jej indywidualizmie. Na przykład w 1953 roku Wisława Szymborska napisała wiersze „Ten dzień” (który wyraża żal po śmierci Stalina) i „Robotnik nasz mówi o imperialistach” – oba utwory prezentują perspektywę osoby identyfikującej się z tłumem, przykładowo: „Oto Partia: siła ludów i sumienie; Więc ręce mamy niezwyciężone”. Niemniej jednak jej entuzjazm dla socjalistycznej ideologii szybko przeminął, a poetka zaczęła odczuwać poczucie winy, że dała się ponieść zbiorowej indoktrynacji. Na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, Szymborska oraz wielu innych poetów poszukiwało nowych ścieżek twórczych. Poetka zaczęła tworzyć liryki o charakterze filozoficznym, poruszające kwestie egzystencji człowieka i odnoszące się do otaczającego go świata.