W kompozycji tekstu autor eksponuje stanowiska różnych twórców dotyczące literatury powstałej po roku 1956. Prezentowane opinie spełniają funkcję ilustracji, a ich cytowanie w kolejnych fragmentach tekstu sprawia wrażenie, jakby krytycy literatury prowadzili dialog, wzmacniając tym samym prezentowane przez Kisiela informacje i poglądy na temat literatury tworzonej w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Przywołane sądy badaczy literatury w tekście pełnią funkcje wspierania tez autora, kontekstualizacji zjawisk literackich, wprowadzania do teorii literackiej, prezentowania różnorodności perspektyw oraz podkreślania złożoności przemian literackich po 1956 roku.