Teksty te dotyczą Dioklecjana, ponieważ jest w nich mowa o nazywaniu się Bogiem i ustanowieniu urzędów cezarów oraz Augustów.
Dioklecjan zerwał z zasadą pryncypatu ustanowioną przez Oktawiana Augusta i otwarcie zaczął się określać jako Dominus et deus (łac. Pan i bóg).