W pierwszych wiekach naszej ery cesarze rzymscy aktywnie prześladowali chrześcijan. Działo się tak do roku 311, kiedy cesarz Galeriusz zatrzymał prześladowania. Cesarz Konstantyn aktywnie włączył się w unifikację religii chrześcijańskiej, zwołując pierwszy sobór powszechny i gwarantując wolność wyznania w imperium. W 396 r. Cesarz Teodozjusz Wielki uznał chrześcijaństwo za religię państwową.
Na przełomie III i IV w. Doszło w cesarstwie do interesujących zmian w podejściu władców do religii chrześcijańskiej. Do roku 313 monarchowie aktywnie popierali prześladowania wyznawców Chrystusa, podczas gdy już kilkanaście lat później osobiście brali udział w soborach powszechnych. Według tradycji umierający cesarz Konstantyn miał nawet przyjąć chrzest.