Gest Stanisława Augusta można interpretować jako wyraz bezsilności i rozczarowania w obliczu rozbioru. Król trzyma dłonią spadającą koronę, jednocześnie wskazując palcem ojczyznę dzieloną przez obcych monarchów, czyli Katarzynę II, Józefa II i Fryderyka II. Na jego twarzy malują się z wyrazu smutku i niedowierzania, przepełnia ją poczucie bezsilności i rezygnacji wobec brutalnego podziału terytorium Rzeczypospolitej przez Rosję, Prusy i Austrię. Polski władca wyraża symbolicznie swoją niezdolność do obrony niepodległości i integralności państwa. Jest to gest rezygnacji z walki, niemożności powstrzymania upadku ojczyzny i akceptacji trudnej sytuacji, w jakiej znalazł się kraj. Całość obrazu ma charakter alegoryczny i ukazuje dramatyczną sytuację Polski w momencie pierwszego rozbioru. Gesty i wyrazy twarzy postaci na obrazie mają za zadanie oddać emocje, reakcje i symbolizować tragiczne wydarzenia związane z utratą niepodległości i suwerenności Rzeczypospolitej.
Pierwszy rozbiór Rzeczypospolitej miał miejsce w 1772 roku i spowodował utratę znacznej części terytorium, w tym między innymi Wielkopolski, Mazowsza i części Podlasia. Był to początek procesu, w którym Polska została podzielona między sąsiednie mocarstwa, aż do całkowitej likwidacji państwa polskiego po trzecim rozbiorze w 1795 roku.