Pomimo przeprowadzonej reformy rolnej liczba małych i karłowatych gospodarstw rolnych zwiększyła się, zamiast się zmniejszyć. Chłopi wciąż cierpieli na niedostatek i głód. Przeprowadzona parcelacja nie była wystarczającym działaniem by zahamować kryzys polskiej gospodarki na wsiach i poprawić sytuację materialną rolników.
Ustawę dotyczącą reformy rolnej przyjęto w II RP w roku 1925, w czasie panowania rządu Władysława Grabskiego. Polegała ona na parcelacji gruntów, czyli odbiorze części ziem właścicielom dużych majątków ziemskich i przekazaniu ich pomiędzy rolników, posiadających gospodarstwa tak niewielkie, że nie przynosiły praktycznie żadnych zysków.