Wynikało to ze wcześniejszych rozbiorów Polski oraz zajęcia niektórych terenów przez inne państwa. Mocarstwa zachodnie mogły nie chcieć wywołać niekorzystnych konfliktów z Niemcami i Rosją, z tego względu Polsce przyznano jedynie część terenów, które obejmowała wcześniej. Był to objaw dyplomatycznej polityki i starania się o stabilizację. Taki stan rzeczy nie odpowiadał Polakom, zamieszkującym sporne tereny, którzy domagali się życia wewnątrz granic własnego państwa.
W czasie konferencji paryskiej Polsce przyznano Wielkopolskę oraz Pomorze Gdańskie. Było to niewiele względem faktycznego stanu kraju sprzed wojny i rozbiorów. O pozostałych terenach decydowały plebiscyty lub konflikty zbrojne. Polska musiała wywalczyć sobie poszczególne terytoria, do których rościła sobie pretensje.