Po śmierci Józefa Piłsudskiego w obozie sanacji zabrakło widocznego przywódcy.
Funkcję Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych objął Edward Rydz-Śmigły, natomiast drugim istotnym politykiem i przyjacielem Piłsudskiego był Walery Sławek.
Po zbojkotowanych przez opozycyjne partie wyborach doszło do dekompozycji obozu sanacyjnego, czyli jego częściowego rozpadu. Walery Sławek został odsunięty od wpływów, natomiast pozycję zaczął zyskiwać minister spraw zagranicznych Józef Beck.
W państwie trwał wówczas kryzys ekonomiczny, związany z wielkim kryzysem, który nastąpił w 1929 r. W Polsce dochodziło do strajków i manifestacji.
Opozycja w postaci prawicy i centrum utworzyła natomiast organizację Front Morges, którego działania skupiły się na odbudowie systemu demokratycznego w Polsce.
W 1936 r. powstał nowy rząd, który wyłoniła sanacja. Na jego czele stanął gen. Felicjan Sławoj Składkowski. Funkcję ministra skarbu przejął Eugeniusz Kwiatkowski.
Z inicjatywy Rydza-Śmigłego, który zdobywał popularność w społeczeństwie stworzono nową partię sanacyjną – Obóz Zjednoczenia Narodowego (OZN, zwany także Ozon).
W 1938 r. doszło do kolejnych wyborów do parlamentu. Dużą przewagą zwyciężyła w nich partia OZN.
Początkowo w państwie, po śmierci Józefa Piłsudskiego, zapanował chaos. Destabilizacji uległ przede wszystkim obóz sanacji. Władza była przekazywana z rąk do rąk i ciężko było wyłonić jednego przedstawiciela. Ostatecznie największym poparciem cieszył się Edward Rydz-Śmigły, którego partia wygrała wybory parlamentarne w 1938 r. Objął on także funkcję Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych.