Kształtowanie się granicy wschodniej:
· od listopada 1918 r. trwały walki o Lwów z Ukrainą. Doszło do wyparcia wojsk ukraińskich z miasta, jednak walki zbrojne trwały w dalszym ciągu. Dopiero w czerwcu 1919 r. dzięki działaniom Polaków doszło do wyparcia wojsk przeciwnika i zajęcia spornych terenów.
· drugim przeciwnikiem Polaków na wschodzie była Rosja radziecka. Trwały walki z bolszewikami, którzy najechali na Polskę, a także Ukrainę. W 1920 r. Polacy podpisali sojusz z ukraińskim rządem, dzięki któremu połączono siły i zajęto Kijów. Kontrofensywa bolszewicka wyparła jednak Polaków. Front rosyjski przesuwał się w głąb Rzeczypospolitej. Dotarł aż pod Warszawę. Wówczas rozegrała się mobilizacja i dołączenie wielu polskich ochotników do armii. Doszło do bitwy warszawskiej, zwanej Cudem nad Wisłą. Polakom udało się wyprzeć Armię Czerwoną i obronić niepodległość Rzeczypospolitej. Po podpisanym w 1920 r. rozejmie sporne tereny, obejmujące ziemie Białorusi i Ukrainy, podzielono pomiędzy obie strony konfliktu.
· Polacy toczyli również konflikt o Wilno z Litwą. Nie mógł on być bezpośredni, ponieważ mocarstwa zachodnie uznałyby zbrojną interwencję Polaków za atak na obce państwo. Józef Piłsudski podjął wówczas odpowiednie działania. Doprowadził on do upozorowania buntu. Polecił jednemu z generałów udać samowolne działanie przeciwko przełożonym, polegające na zajęciu Wilna, w związku z czym Piłsudski miał zareagować. Ostatecznie wojska polskie zajęły miasto, pod pretekstem reakcji na bunt jednego z generałów. Wówczas ogłoszono utworzenie państwa zwanego Litwą Środkową i włączenie go do Rzeczypospolitej.
Granica wschodnia odradzającej się Rzeczypospolitej została ukształtowana na skutek konfliktów zbrojnych. Działania Polaków skupiały się na walce przeciwko rosyjskim bolszewikom. W wyniku wielu starć Polacy rozstrzygnęli konflikt na własną korzyść. Konflikt z Litwą o Wilno również zakończył się korzystnie dla Polski.