B. nr 2.
C. nr 3.
Wodorotlenek miedzi(II) jest stosowany jako odczynnik Trommera. Próba Trommera jest reakcją charakterystyczną glukozy C6H12O6 – o jej pozytywnym wyniku świadczy powstanie ceglastoczerwonego osadu Cu2O. W każdej z probówek 1., 2. i 3. znajduje się kleik skrobiowy, w probówce 2. ogrzewany on był z kwasem solnym, natomiast w probówce 3. zmieszany on był ze świeżymi drożdżami. Kleik skrobiowy powstaje w wyniku zmieszania skrobi z wodą. Skrobia jest wielocukrem zbudowanym z dużej ilości połączonych ze sobą cząsteczek glukozy. Zarówno kwas solny w podwyższonej temperaturze, jak i świeże drożdże doprowadzają do jej hydrolizy. W jej wyniku skrobia ulega rozpadowi na cząsteczki glukozy. Otrzymana glukoza może reagować z dodanym wodorotlenkiem miedzi(II) dając pozytywny wynik próby Trommera – powstanie ceglastoczerwonego osadu tlenku miedzi(I) Cu2O. Podsumowując, ceglastoczerwone zabarwienie (pochodzące od Cu2O) przyjmie zawartość probówki nr 2 (zawierającej kleik skrobiowy ogrzany z kwasem solnym) oraz probówki nr 3 (zawierającej kleik skrobiowy ze świeżymi drożdżami).