Mimo małej masy cząsteczki, dzięki oddziaływaniom międzycząsteczkowym, woda ma wysoką temperaturę wrzenia. Wynika to z faktu, że by doprowadzić ją do wrzenia, trzeba pokonać siły wiązań wodorowych oraz siły oddziaływań typu dipol-dipol. Temperatura wrzenia metanu, o porównywalnej masie cząsteczki, jest dużo niższa, ponieważ w cząsteczkach metanu nie występują wiązania wodorowe.
Oddziaływania elektrostatyczne powodują, że cząsteczki polarne przyciągają się przeciwnie naładowanymi biegunami. Ciecze z cząsteczek polarnych podczas krzepnięcia przyjmują uporządkowaną strukturę krystaliczną.
Oddziaływania międzycząsteczkowe zapewniają też ciekły stan skupienia wody w temperaturze pokojowej. Przejście w stan pary wynika dodatkowego nakładu energii, bo zerwaniu muszą ulec oddziaływania dipol-dipol i wiązania wodorowe.
Wiązania wodorowe w stanie stałym są dłuższe niż w stanie ciekłym, co powoduje, że gęstość lodu jest mniejsza i lód unosi się na tafli wody. Taka sama jest przyczyna faktu, że objętość lodu jest większa od objętości płynnej wody.
