Marek Juliusz Brutus – adresat słynnych słów „I Ty, Brutusie, przeciwko mnie” (pamiętajmy jednak, że kwestię tę w usta Cezara włożył Shakespeare). Od 46 r. p.n.e. namiestnik Galii Przedalpejskiej. Jeden z uczestników spisku mającego na celu usunięcie Cezara z rzymskiej sceny politycznej. Za namową sojuszników politycznych zdecydował się na przeprowadzenie zamachu na Cezara (według niektórych podań historycznych sam Brutus nie był do końca pewien tego ruchu).

Brutus starał się, razem z sojusznikami, przywrócić w Rzymie ustrój republikański. Po śmierci Cezara w styczniu 43 r. p.n.e. rozpoczęła się kolejna wojna domowa. Stronnictwo zwolenników Cezara i kontynuatorów jego dzieła starło się z wojskami stronnictwa republikańskiego. Po początkowych sukcesach w wojnie wojska Brutusa uległy rozbiciu, a on sam popełnił samobójstwo w 42 r. p.n.e.

Marek Katon Młodszy – zwolennik republiki, przeciwnik dążeń Pompejusza i Cezara do przejęcia samodzielnej władzy w Rzymie. Starał się pokojowo zażegnać kryzys w Republice i uniknąć wojny domowej. Po wybuchu wojny domowej stanął po stronie Pompejusza, prowadząc w Rzymie politykę skierowaną przeciwko Cezarowi. Przyłączył się do wojsk Pompejusza w Dyrrachium (dzisiejsza Albania), następnie dowodził garnizonem Utyki w Afryce Północnej.

Po porażce Metellusa Scypiona w bitwie pod Tapsus Katon zdał sobie sprawę, że nie obroni Utyki. Wysłał do Cezara poselstwo z prośbą o litość dla mieszkańców i garnizonu miasta, a następnie popełnił samobójstwo. Według przekazu Plutarcha Cezar był wściekły z powodu samobójstwa Katona Młodszego, ponieważ zamierzał przebaczyć przeciwnikowi i oszczędzić go.

Wyjaśnienie:

Brutus i Katon młodszy to polityczni przeciwnicy Cezara (choć ten pierwszy przez pewien czas z nim współpracował). Brali udział w wojnach domowych u schyłku republiki, Marek Katon po stronie Pompejusza, a Brutus po stronie Pompejusza oraz jako dowódca wojsk republikańskich na początku wojny drugiego triumwiratu.