Po śmierci Chrystusa apostołowie kontynuowali jego misję i nauczanie na obszarze Imperium. Pierwsi chrześcijanie byli pochodzenia żydowskiego. Wraz ze zniszczeniem Jerozolimy w 70 r. n. e. chrześcijanie byli zmuszeni uciekać z głównego miejsca swojego kultu.
Chrześcijaństwo w pierwszych dwóch wiekach istnienia zaczęło coraz bardziej oddzielać się od judaizmu, a religia chrześcijańska rozprzestrzeniła się po Imperium. Początkowo chrześcijaństwo rozprzestrzeniło się głównie wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego.
Chrześcijanie rozpoczęli tworzenie struktur Kościoła oraz jednolitych zasad wiary w miejscach, w których tworzyli swoje społeczności. W I – III w n. e. chrześcijaństwo spotkało się z represjami i prześladowaniami ze strony raczej tolerancyjnych religijnie Rzymian. Władze rzymskie dostrzegły, że religia zrzeszała masy ludzi biednych i wykluczonych, co stanowiło zagrożenie dla porządku wewnętrznego państwa oraz statusu arystokracji.
Chrześcijaństwo rozwijało się w za życia Chrystusa i po jego śmierci na terenie Jerozolimy, ówcześnie rzymskiej prowincji. Z czasem rozprzestrzeniło się w całym Imperium. Do IV wieku naszej ery chrześcijanie byli prześladowani przez kolejnych cesarzy Rzymu.