Sytuacja Kościoła w XV i XVI wieku nie przedstawiała się najlepiej. Duchowni, którzy powinni żyć w celibacie, nierzadko mieli żony i dzieci. Obsadzali też wysokie stanowiska swoimi krewnymi (nepotyzm), co oburzało nie tylko osoby bardziej nadające się na nie. Były to działania niemoralne i niesprawiedliwe, ponieważ okazywało się, że umiejętności i wiedza nie są ważne, jeśli nie ma się znajomości. W konsekwencji stanowiska piastowane były przez osoby, które nie miały wymaganych kompetencji. Działania księży budziły niezadowolenie wśród społeczeństwa, ponieważ polegały na zbieraniu pieniędzy wiernych i przeznaczaniu ich na swoje własne, często zbędne wydatki.
Obsadzanie stanowisk swoimi krewnymi lub przyjaciółmi nazywamy nepotyzmem. Celibat to stan cywilny charakterystyczny dla katolickich duchownych – nie pozwala im na ożenek.