W trakcie swojego panowania Kazimierz Wielki rozszerzył na cały kraj, obowiązujący w Wielkopolsce, statut kaliski, który w drugiej połowie XIII w. wydał książę Bolesław Pobożny. Regulował on prawa ludności żydowskiej. Na jego mocy żydzi, płacili królowi daninę, w zamian za którą byli objęci protekcją władcy. Na mocy prawa zostali wyłączeni spod tradycyjnego sądownictwa, a ich sprawy miał rozstrzygać wojewoda lub sędzia żydowski. Prywatne sprawy trafiały natomiast przed ich własne sądy. Poza tym żydzi mogli zajmować się lichwą i kupiectwem. Istniało również prawo, na mocy którego chrześcijanie powinni pomagać napadniętym żydom. Zabronione było też oskarżanie ich o mord rytualny.
Żydzi pełnili ważną funkcję w gospodarce kraju. Zajmowali się pożyczkami, często pełnili w średniowiecznych miastach rolę bankierów i kupców. Prowadziło to do ich szybkiego bogacenia się, na czym korzystało państwo, byli też jednak narażeni na gniew i zazdrość biedniejszych chrześcijan.
Ludność żydowska w Polsce cieszyła się licznymi przywilejami i odgrywała ważną rolę w gospodarce kraju.