Tzw. getto ławkowe to forma dyskryminacji Żydów stosowana w szkołach, polegająca na oddzielaniu ich od innych uczniów i umieszczaniu w specjalnie wydzielonych ławkach. Ławki te były zazwyczaj umieszczone w tylnej części klasy, z dala od reszty uczniów, co wprowadzało podział i izolację. Takie rozwiązanie miało na celu utrudnienie kontaktów między Żydami a Polakami oraz wprowadzenie poczucia niższości wśród dzieci żydowskich.
Getto ławkowe było jednym z przejawów antysemityzmu w Polsce przed i w czasie II wojny światowej. Idea ta narodziła się już na początku XX wieku, ale największą popularność zdobyła w okresie międzywojennym. Praktyka ta była szeroko stosowana w polskich szkołach publicznych i katolickich, zarówno na wsi, jak i w miastach. Oddzielanie dzieci żydowskich od pozostałych miało na celu uniemożliwienie nawiązywania przyjaźni między nimi a Polakami oraz wprowadzenie poczucia izolacji i niższości wśród dzieci żydowskich. W gettach ławkowych były także stosowane różne formy przemocy fizycznej i psychicznej wobec dzieci żydowskich. Po agresji niemieckiej na Polskę w 1939 roku sytuacja Żydów w Polsce uległa pogorszeniu, a getto ławkowe stało się tylko jednym z wielu przejawów ich prześladowań.