Legendę cesarza Napoleona I można wytłumaczyć kilkoma czynnikami. Po pierwsze, Napoleon stał się symbolem rewolucyjnych idei równości, wolności i braterstwa, które Francuzi kultywowali jako fundament swojej tożsamości narodowej. Po drugie, jego zwycięstwa wojskowe i nowoczesne reformy sprawiły, że był uważany za niezwykle skutecznego przywódcę, który zwiększył prestiż i potęgę Francji. Po trzecie, Napoleon był także postrzegany jako postać romantyczna i heroiczna, która walczyła o wolność i niepodległość swojego kraju.
Po 1815 roku, kiedy Napoleon został zdetronizowany i zesłany na Wyspę Świętej Heleny, legenda o nim stała się elementem francuskiego narodowego dziedzictwa, a jego postać wciąż była obecna w literaturze, sztuce i muzyce. Nurt romantyczny, który dominował w kulturze Francji w XIX wieku, wpłynął na podtrzymywanie legendarnej wizji cesarza. W dodatku, kiedy w drugiej połowie XIX wieku Francja stała się republiką, a monarchia została obalona, legenda o Napoleonie stała się jednym z symboli jedności narodowej. Dlatego po 1815 roku legenda cesarza Napoleona I wpływała nadal na poglądy i postawy Francuzów, a jego postać stała się elementem francuskiej kultury i narodowego dziedzictwa.
Legenda cesarza Napoleona I opierała się na mitologizacji postaci Napoleona jako wodza geniusza, który zdobył wiele zwycięstw militarnych i rozszerzył terytorium Francji, przeprowadzając wiele reform modernizujących kraj. Wizerunek Napoleona jako bohatera narodowego był tak silny, że przetrwał po jego upadku i po 1815 roku, gdy władze restauracji Burbonów usiłowały odrzucić dziedzictwo Napoleona.