Światopogląd romantyków znacznie różnił się od światopoglądu ludzi epoki oświecenia. O ile oświeceniowcy kładli nacisk na racjonalność, rozum i naukę, to romantycy skupiali się na emocjach, intuicji i fantazji. Oświeceniowcy wierzyli, że świat jest zrozumiały dla ludzkiego rozumu i że nauka jest kluczem do postępu. Romantycy natomiast uważali, że rzeczywistość jest bardziej złożona, niż można ją poznać za pomocą nauki i logicznego myślenia, a emocje i intuicja pozwalają na osiągnięcie pełniejszego poznania świata.
Romantycy wyrażali również silne zaniepokojenie postępem cywilizacyjnym i jego negatywnymi skutkami, takimi jak alienacja, industrializacja i urbanizacja. Uważali, że cywilizacja odebrała ludziom ich pierwotne, naturalne spojrzenie na świat, co prowadziło do kryzysu duchowego i moralnego. W związku z tym romantycy często podkreślali potrzebę powrotu do natury, pierwotnych wartości i ideałów.
Ponadto romantycy uważali sztukę za ważny sposób wyrażania emocji i poznawania świata, podczas gdy oświeceniowcy skupiali się na sztuce jako sposobie nauczania i wychowywania społeczeństwa. Romantycy z kolei podkreślali indywidualność, wyjątkowość i unikalność każdej jednostki, podczas gdy oświeceniowcy skupiali się na idei powszechnej równości.
W kwestiach politycznych romantycy krytykowali racjonalistyczne koncepcje demokracji i wolności jednostki, uważając je za niewystarczające i niesprawiedliwe. Zamiast tego, romantycy kładli nacisk na rolę narodu i jego kultury, uważając, że to naród stanowi najważniejszą wartość i jedynie naród jest w stanie odzyskać utracone wartości i zjednoczyć się przeciwko potęgom obcym.