Robotnicy w tamtych czasach mieli bardzo ograniczone wybory, jeśli chodzi o pracę. Wielu z nich było bezrobotnych, a fabryki były jedyną opcją na utrzymanie siebie i swoich rodzin. Właściciele fabryk wiedzieli, że ludzie są zdesperowani i potrzebują pracy, więc mogli narzucić niskie płace i długie godziny pracy. Ponadto robotnicy często byli zależni od pracy swoich dzieci, którzy również pracowali w fabrykach, co zwiększało presję na dorosłych, aby pozostać zatrudnionymi. Ostatecznie, brak praw pracowniczych i brak związków zawodowych uniemożliwiał pracownikom negocjowanie lepszych warunków pracy i płacy.
Taka sytuacja miała miejsce głównie ze względu na industrializację i rozwój fabryk w XIX wieku, które wymagały dużej siły roboczej. W fabrykach pojawiały się maszyny, które wykonywały pracę, którą wcześniej wykonywali ludzie, co umożliwiło produkcję większej ilości towarów w krótszym czasie. Jednakże fabryki potrzebowały pracowników, którzy byli gotowi pracować przez wiele godzin dziennie w ciężkich i niezdrowych warunkach, za niskie wynagrodzenie. Robotnicy, którzy nie mieli innych źródeł dochodu, musieli pracować w fabrykach, aby przetrwać. W ten sposób fabryki były w stanie wykorzystać bezrobotnych lub biednych ludzi jako tanią siłę roboczą. Brak regulacji i ochrony praw pracowniczych przyczynił się również do takich warunków pracy i życia robotników.