Car Aleksander II w swojej mowie z 1856 roku wyrażał chęć zjednoczenia Polski z Rosją, jednakże jego plany nie odpowiadały przywódcom polskiego ruchu narodowego w Królestwie. Car oczekiwał, że Polacy porzucą marzenia o niepodległości i zjednoczą się z innymi narodami rosyjskimi pod władzą cesarza. Jednakże, dla Polaków, którzy dążyli do odzyskania niepodległości i odrębności narodowej, taki scenariusz był nie do przyjęcia. Widzieli oni Polskę jako odrębne państwo, które musi posiadać swoją własną suwerenność i niezależność.
Car Aleksander II, mimo wyrażenia woli dobrej zmiany stosunków z Polską, nie był gotowy na w pełni niezależne państwo polskie. Jego plany zjednoczenia Polski z Rosją i utrzymania porządku ustalonego przez jego ojca, cara Mikołaja I, były nie do przyjęcia dla przywódców polskiego ruchu narodowego w Królestwie. Polacy dążyli do odzyskania niepodległości i odrębności narodowej, a zjednoczenie z Rosją w ramach imperium nie odpowiadało ich oczekiwaniom. W rezultacie konflikt między Rosją a Polską pogłębił się, a dążenia polskie do niepodległości i suwerenności narodu doprowadziły do wybuchu powstania styczniowego w 1863 roku.