Antypolska polityka pruska w latach 1870-1970 objawiała się zarówno na polu politycznym, jak i gospodarczym i kulturalnym. Do elementów politycznych zaliczyć można m.in. wprowadzenie stanu wyjątkowego w zaborze pruskim po powstaniu styczniowym, niemieckie osadnictwo w polskich ziemiach wschodnich oraz ograniczenia w autonomii szkolnictwa i administracji. W zakresie gospodarki pruska polityka antypolska polegała na faworyzowaniu niemieckich inwestycji i przedsiębiorstw kosztem polskich, a także na utrudnianiu rozwoju polskiego przemysłu. Natomiast na polu kulturalnym polityka pruska polegała na germanizacji i marginalizacji kultury polskiej oraz na ograniczeniu swobody wyznania i języka.
Pruska polityka antypolska w latach 1870-1970 była skierowana przeciwko Polakom i miała na celu osłabienie ich wpływów na terenie zaboru pruskiego. Wprowadzenie stanu wyjątkowego, niemieckie osadnictwo i ograniczenia w autonomii szkolnictwa i administracji były elementami politycznymi tej strategii. W zakresie gospodarki Prusacy faworyzowali niemieckie inwestycje i przedsiębiorstwa, co utrudniało rozwój polskiego przemysłu. Natomiast w sferze kultury polityka pruska polegała na germanizacji i marginalizacji kultury polskiej, co oznaczało m.in. ograniczenie swobody wyznania i języka. Elementy te wpłynęły na pogorszenie sytuacji Polaków w zaborze pruskim, co przyczyniło się do rosnącej niechęci Polaków wobec władz pruskich.