Bardzo często w tekście pojawiają się czasowniki dźwiękonaśladowcze, które jeszcze bardziej potęgują wizerunek natury. Osoba mówiąca bardzo dokładnie obserwuje otaczający ją świat. Epitety, których używa do jego opisu, są bardzo poetyckie i plastyczne. Zachwyca się otaczającą ją naturą, która jest dla niej wstępem do głębszej refleksji.
Zachwyty nad naturą przemienią się w filozoficzny wywód na temat sensu życia i śmierci.