U Świerczewskiej osobą mówiącą jest kobieta, a u Przerwy–Tetmajera mężczyzna. W obu przypadkach to podmiot liryczny znajduje się wyżej w hierarchii relacji, jednak Przerwa–Tetmajer traktuje kobietę przedmiotowo, jedynie jako obiekt spełnienia erotycznego. Kiedy Świrszczyńska zastanawia się nad istotą relacji dwóch osób, podmiot liryczny u Tetmajera skupiony jest jedynie na sobie.
W swoim erotyku Przerwa–Tetmajer prezentuje mizoginistyczne podejście do kobiet.