pytania retoryczne: Jak żyć – spytał mnie w liście ktoś, kogo ja zamierzałam spytać o to samo – skłaniają do refleksji nad tym, czy istnieje uniwersalna recepta na życie;
ironia: Miało się mieć ku wiośnie i szczęściu, między innymi, Miał być lepszy od zeszłych nasz XX wiek, wyśmianie naiwności ludzkiej;
prosty język, oszczędność wypowiedzi – dotarcie do większej liczby odbiorców;
powtórzenia: Miał być lepszy od zeszłych…, Miało się mieć ku wiośnie i szczęściu…– podkreśla emocji osoby mówiącej, w tym rozczarowania, czego nie udało się zrealizować w XX wieku;
epitety: lata ma policzone, krok chwiejny, oddech krótki, wydźwięk wyrazu, który określa, w tym przypadku podkreśla niedługi koniec wieku XX;
personifikacje: Strach miał opuścić góry i dolin, Nadzieja to już nie jest ta młoda dziewczyna… – wyrażenie stosunku emocjonalnego wobecXX wieku, który miał przynieść szczęśliwe i spokojne życie;
potocyzmy: etc. itp., Miało się kilka nieszczęść nie przydarzyć już, na przykład wojna i głód, i tak dalej – dystans do tego, co się wydarzyło, współczesne;
wyliczenia: lata ma policzone, krok chwiejny, oddech krótki, zwrócenie uwagi czytelnika na wymienione elementy.
Utwór Wisławy Szymborskiej bogaty jest w charakterystyczne dla poetki środki wyrazu artystycznego (pytania retoryczne, ironię, powtórzenia, epitety, ożywienia), czy też zabiegi (prosty język, oszczędność środków, potoczne wyrażenia).