Autorka podkreśla, iż nie jest w stanie dać recepty na to, jak żyć, tym samym nie może stanowić oparcia dla innych, którzy są zagubieni. Potwierdzeniem tego jest cytat: Jak żyć – spytał mnie w liście ktoś, kogo ja zamierzałam spytać o to samo. Rola poety ogranicza się jedynie do interpretacji rzeczywistości, Wisława Szymborska akcentuje, iż naiwnie jest myśleć, że to ona zna odpowiedź na nurtujące ludzkość pytanie.
W wierszu Schyłek wieku Wisława Szymborska podkreśla, iż artysta nie stanowi oparcia dla innych, ponieważ sam nie zna odpowiedzi na pytanie, jak żyć, by żyć szczęśliwie. Poniższe fragmenty stanowią tego potwierdzenie: Znowu i tak jak zawsze, co widać poniżej, nie ma pytań pilniejszych od pytań naiwnych, Jak żyć – spytał mnie w liście ktoś, kogo ja zamierzałam spytać o to samo.