Przestrzeń w wierszu Pokolenie została ukształtowana jako świat jednocześnie bujny i martwy, pełen życia, lecz skażony wojną. Na początku pojawiają się obrazy natury w stanie dojrzałości i obfitości: „Ziemia dojrzała”, „Kłosy brzuch ciężki w górę unoszą”, „Ziemia owoców pełna po brzegi/ kipi sytością jak wielka misa”. Przyroda jest żyzna, nabrzmiała, pełna płodności. Jednak w tę przestrzeń gwałtownie wdzierają się obrazy śmierci i przemocy. Pośród pól pojawia się „głowa obcięta”, pod ziemią leżą „skręcone ciała”, a „z liści pada/ rosa czerwona”. Natura nie jest już sielankowa, lecz przemienia się w miejsce ukrytej zbrodni. Krew wnika w ziemię i staje się częścią krajobrazu. Przestrzeń wiersza wypełniają także przedmioty i znaki wojny: wozy, czołgi, samoloty, rumowiska, kije, dłuta, głazy. Obok nich pojawiają się części ciała, kości, oczy i serce. Świat traci zwykły porządek, a jego elementy układają się w drastyczne, niemal halucynacyjne obrazy. O wizyjnym charakterze przestrzeni świadczy jej nierealność i nagromadzenie przerażających obrazów. „Ogromne nieba suną z warkotem”, ludzie „w snach ciężkich jak w klatkach krzyczą”, ziemia pije krew, a po zniszczeniu świata ma nadejść „zimny potop”. Krajobraz nie jest realistycznym opisem wojny, ale symboliczną wizją rzeczywistości całkowicie przeobrażonej przez zagładę. Ważną rolę odgrywa symbolika apokaliptyczna. Pojawiają się obrazy końca świata: potop, rumowisko, śmierć, powszechne zniszczenie i niepewność czasu. Sformułowanie „gdzie zimny potop omyje nas” przywołuje biblijny kataklizm, a wizja „popielejących ludzkich pokładów” przypomina obraz świata po totalnej katastrofie. Najważniejsza jest opozycja między dojrzewaniem a śmiercią. Z jednej strony ziemia jest pełna owoców, kłosy rosną, kwiaty tryskają miodem. Z drugiej strony spod tej powierzchni wychodzą obrazy trupów, krwi i przemocy. Baczyński pokazuje, że w czasie wojny naturalny porządek życia zostaje zniszczony: dojrzewanie nie prowadzi już do plonu, lecz do zagłady.
1. Zauważ, że początek wiersza przedstawia przestrzeń natury pełnej obfitości, dojrzewania i płodności.
2. Dostrzeż, że bardzo szybko w ten świat wchodzą obrazy śmierci, takie jak „głowa obcięta”, „skręcone ciała” i „rosa czerwona”.
3. Zwróć uwagę na przedmioty wojenne i elementy zniszczenia, które wypełniają przestrzeń utworu: czołgi, samoloty, rumowiska, kije, dłuta, głazy.
4. Podkreśl, że przestrzeń ma charakter wizyjny, ponieważ jest zdeformowana, nadrealna i przypomina koszmar lub apokaliptyczne widzenie.
5. Wyjaśnij symbolikę apokaliptyczną, zwłaszcza motyw „zimnego potopu”, obrazy całkowitej zagłady i utraty zwykłego porządku świata.
6. Pokaż, że sens tej przestrzeni buduje kontrast między życiem i śmiercią: ziemia dojrzewa, ale równocześnie rodzi grozę, krew i zniszczenie.