Tak, podmiot liryczny utożsamia się ze swoimi współczesnymi. Świadczy o tym przede wszystkim używanie form pierwszej osoby liczby mnogiej: „żyliśmy”, „pracowaliśmy”, „byliśmy głodni”, „patrzyliśmy”, „sprawdzaliśmy”. Mówiący nie opisuje innych z dystansu, lecz wypowiada się jako ktoś należący do tej samej wspólnoty doświadczeń. Podmiot dzieli z ludźmi swojej epoki pamięć niepokoju, zagrożenia i życia w czasie historycznego przełomu. Razem z nimi przeżywa lęk przed wojną, pragnienie wielkości oraz poczucie, że dawne wzorce sztuki nie wystarczają już w świecie ogarniętym zamętem. Szczególnie wyraźnie ujawnia się to w słowach: „My niespokojni, ślepi i epoce wierni”. Podmiot przyznaje, że należy do pokolenia pełnego niepewności, ale zarazem mocno związanego ze swoją epoką. Nie oznacza to jednak bezkrytycznego zachwytu nad współczesnością. Mówiący dostrzega jej grozę, chaos i moralne ryzyko. Mimo to nie odcina się od swoich czasów, lecz przyjmuje ich ciężar jako własny los. Utożsamia się więc ze współczesnymi poprzez wspólne doświadczenie historyczne i świadomość życia w epoce wymagającej nowych odpowiedzi.
1. Zauważ formy pierwszej osoby liczby mnogiej, takie jak „żyliśmy”, „pracowaliśmy” i „sprawdzaliśmy”, ponieważ pokazują one wspólnotę przeżyć.
2. Dostrzeż, że podmiot mówi o doświadczeniach całego pokolenia, a nie tylko o własnym losie.
3. Zwróć uwagę na słowa „My niespokojni, ślepi i epoce wierni”, które wprost potwierdzają jego utożsamienie ze współczesnymi.
4. Podkreśl, że mówiący dzieli z innymi zarówno niepokoje, jak i nadzieje związane z życiem w przełomowym czasie.
5. Wyjaśnij, że jego postawa nie jest bezkrytyczna, ale mimo dostrzegania grozy epoki pozostaje on jej uczestnikiem i świadkiem.