Podmiot liryczny zwraca się do bliskiej, ukochanej osoby. Świadczy o tym czuły, intymny ton wypowiedzi oraz prośby o bliskość: „zawieź”, „zacałuj”, „ukołysz”, „uśpij”. Adresat ma zapewnić mówiącemu spokój, bezpieczeństwo i miłosne ukojenie. Wypowiedź zostaje skierowana w sytuacji tęsknoty za szczęściem i pragnienia ucieczki od zwyczajnego świata. Podmiot chce znaleźć się w krainie harmonii, snu i łagodności, dlatego prosi ukochaną osobę o przeniesienie go na „wyspy szczęśliwe”. Można uznać, że mówi w chwili zmęczenia rzeczywistością i silnej potrzeby emocjonalnego schronienia.
1. Zauważ, że podmiot mówi do kogoś bardzo bliskiego, bo używa czułych i osobistych próśb.
2. Dostrzeż, że czasowniki „zawieź”, „zacałuj”, „ukołysz” i „uśpij” wskazują na relację pełną zaufania oraz miłości.
3. Zwróć uwagę, że adresat nie jest nazwany wprost, ale jego rola przypomina ukochaną osobę dającą ukojenie.
4. Podkreśl, że wypowiedź rodzi się z pragnienia odpoczynku, łagodności i oderwania od codzienności.
5. Wyjaśnij, że podmiot kieruje te słowa w sytuacji emocjonalnej tęsknoty za bezpiecznym, szczęśliwym światem.