W tym zadaniu wyjaśnij, jak Gałczyński wykorzystuje cechy kultury karnawałowej w poemacie Koniec świata. Wizje świętego Ildefonsa, czyli Satyra na wszechświat. Zwróć uwagę na odwrócenie zwykłego porządku, połączenie grozy z komizmem, ośmieszanie powagi oraz swobodę obyczajową.

W przytoczonym fragmencie Gałczyński wykorzystuje wiele cech kultury karnawałowej. Przede wszystkim przedstawia świat „na opak”, w którym wydarzenie ostateczne i przerażające, czyli koniec świata, zostaje pokazane w sposób komiczny, przesadny i groteskowy. Zamiast podniosłej wizji apokalipsy pojawia się absurdalny chaos: „Koty, motyle i drzewa/ tańczyły ze zgrozy w kółko”, a „skrzydła siwiały jaskółkom”. Groza zostaje tu celowo przerysowana, przez co staje się śmieszna. Karnawałowe odwrócenie hierarchii widać także w obrazie rektora, który „ze strachu spuszczał zasłony/ i płakał, jak narodzony”. Osoba poważna, stojąca wysoko w społecznej hierarchii, zostaje ośmieszona i ukazana jak bezradne dziecko. Podobnie policja, zamiast przywracać porządek, staje się elementem groteskowego zamieszania: „jęła cwałować na koniach”, a karabinierzy „prażyli” tłumy pałkami. Bardzo ważnym elementem konwencji karnawałowej jest także swoboda obyczajowa i pochwała cielesnej zabawy. W czasie gdy „ginie wszechświat wszystek”, studenci nie ulegają panice, lecz siedzą w tawernach, piszą kochankom akrostychy, piją koniak, śpiewają i grają na gitarach. Kochanki „całowali w same usta”, a narrator ironicznie komentuje: „a tutaj, panie, rozpusta”. W ten sposób powaga końca świata zostaje zestawiona z zabawą, erotyką i ucztowaniem. Gałczyński wykorzystuje więc kulturę karnawałową, aby stworzyć satyryczny obraz apokalipsy. Wszystko miesza się ze wszystkim: strach z zabawą, śmierć z erotyką, chaos z humorem, wzniosłość z potocznością. Dzięki temu poeta nie opisuje końca świata serio, lecz parodiuje tradycyjne katastroficzne wizje i pokazuje je w krzywym zwierciadle groteski.