Wiersz Wyroki można podzielić na cztery części, odpowiadające kolejnym strofom. W pierwszym segmencie, rozpoczynającym się od słów „Nic gruzy”, podmiot odrzuca obraz zniszczenia i przeciwstawia mu wizję wspólnego rozwoju dwojga ludzi, wyrażoną w metaforach „Dwułodygą wyrośniem” oraz „dwugłosem zielonym światła”. Druga część zaczyna się od zwrotu „Nic ciemność” i przynosi przekonanie, że mrok oraz zagrożenie można przezwyciężyć. Pojawiają się tu obrazy przepływania przez ciemność, promienia, czynu i wieczności. W trzeciej strofie, ponownie otwartej słowami „Nic gruzy”, podmiot skupia się na „formach”, które rodzą się w powietrzu i dopiero nabierają kształtu. Ta część ma bardziej namysłowy charakter i mówi o próbie uchwycenia tego, co niepewne oraz jeszcze niedokonane. Ostatni segment rozpoczyna się od słów „I tak się trzeba im zaprzeć” i ma ton zdecydowanego wezwania. Podmiot wskazuje, że trzeba oprzeć się mocno na świecie, świetle i sile życia, aby mimo „deszczu pocisków” nadal wzrastać „ptakiem, człowiekiem i sosną”. Całość prowadzi więc od odrzucenia ruin i ciemności do afirmacji życia, wytrwałości oraz duchowego oporu.
1. Podziel wypowiedź na cztery części zgodnie z układem strof i określ, jaki temat rozwija każda z nich.
2. Zauważ, że pierwsze dwa segmenty odrzucają obrazy zniszczenia i ciemności, przeciwstawiając im wzrost, światło oraz wspólne trwanie.
3. Dostrzeż, że trzecia strofa wprowadza bardziej refleksyjny ton, ponieważ mówi o kształtach przyszłości, które dopiero się wyłaniają.
4. Wyjaśnij, że finał wiersza przynosi wezwanie do oporu wobec zagłady i podkreśla siłę życia silniejszą niż wojenne niebezpieczeństwo.