Postawa „ja” lirycznego wobec adresatki jest pełna miłości, czułości i oddania. Podmiot chce stworzyć dla niej świat piękny, jasny i harmonijny, wolny od grozy wojny. Obiecuje: „Niebo złote ci otworzę”, „Ziemię twardą ci przemienię”, „zmienię ci” drżące strugi powietrza w niezwykłą, muzyczną przestrzeń. Oznacza to, że pragnie obdarzyć ukochaną pięknem, spokojem, światłem i poczuciem bezpieczeństwa. Jednocześnie adresatka pełni w jego życiu rolę osoby ocalającej. W ostatniej strofie podmiot prosi ją: „wyjmij mi z tych oczu/ szkło bolesne”, „odmień czas kaleki”, „zakryj groby płaszczem rzeki”. Widać więc, że potrzebuje jej bliskości, aby uwolnić się od obrazów przemocy, krwi i śmierci. Ukochana nie jest tylko odbiorczynią pięknych obietnic, lecz także kimś, kto może przywrócić mu zdolność spokojnego patrzenia na świat. Miłość zostaje przedstawiona jako siła tworząca piękno i zarazem lecząca duchowe rany wojny.
1. Zauważ, że podmiot zwraca się do adresatki w sposób czuły i obdarza ją wizją niezwykłego, pięknego świata.
2. Dostrzeż, że obietnice „otworzę”, „przemienię”, „zmienię” pokazują jego gotowość do działania dla ukochanej.
3. Zwróć uwagę, że w końcowej części wiersza podmiot sam prosi adresatkę o pomoc w uwolnieniu się od wojennych obrazów.
4. Podkreśl, że kobieta pełni w jego życiu rolę źródła ukojenia, czułości i nadziei.
5. Wyjaśnij, że miłość w wierszu jest zarazem darem dla drugiej osoby i siłą ocalającą samego mówiącego.