Oniryczny charakter utworu polega na tym, że przedstawiony świat przypomina nie realistyczny obraz wojennej nocy, lecz groźny sen albo koszmar. Przestrzeń jest zdeformowana, ruchliwa i niepewna. Las „rośnie”, droga „kołysze”, mrok tworzy „ciężkie kolumny”, a otchłań „otwiera/ usta ogromne, chłonie i ssie”. Przyroda nie zachowuje się zwyczajnie, lecz jak żywa, tajemnicza siła. Senność i odrealnienie wzmacniają także powtórzenia: „we mchu, we mchu”, „we mgle, we mgle”, „i grzmi, i grzmi”. Nadają one wypowiedzi hipnotyczny rytm, jakby obrazy powracały falami w półśnie. Wiersz nie rozwija się w sposób spokojny i logiczny, lecz przez kolejne, gwałtownie pojawiające się wizje. Świat utworu ma też charakter koszmaru, ponieważ zwykłe elementy rzeczywistości zostają powiększone i nasycone grozą. Ziemia „piętrzy się”, „pancerz ziemi za ciasny/ pęka, rozsadza”, armie wyglądają „jak cęgi”, a las przemienia się w otchłań pochłaniającą młodych żołnierzy. Obrazy są przesadzone, nielogiczne i pełne lęku, jak w śnie wywołanym przerażeniem. Oniryczność wynika również z połączenia konkretu i wizji. Z jednej strony pojawiają się realia wojenne: ludzie, wozy, broń, żołnierze. Z drugiej strony wszystko zostaje włączone w fantastyczną, niemal apokaliptyczną scenerię. Dzięki temu wojna jawi się nie tylko jako wydarzenie historyczne, ale jako senna, przytłaczająca katastrofa.
1. Zauważ, że świat wiersza nie jest przedstawiony realistycznie, ponieważ las, droga, ziemia i otchłań zachowują się jak żywe istoty.
2. Dostrzeż powtórzenia „we mchu, we mchu”, „we mgle, we mgle”, „i grzmi, i grzmi”, które nadają utworowi rytm przypominający senny trans.
3. Zwróć uwagę na niezwykłe, wyolbrzymione obrazy, takie jak „pancerz ziemi” czy otchłań, która „chłonie i ssie”.
4. Podkreśl, że poeta łączy realia wojny z wizją pełną deformacji i grozy, przez co świat wygląda jak koszmar.
5. Wyjaśnij, że oniryzm wiersza wzmacnia jego tragiczną wymowę, bo ukazuje wojnę jako doświadczenie tak potworne, iż przypomina straszny sen.