Rytm podróży został w wierszu oddany przede wszystkim przez powtórzenia i brzmieniową regularność. Już na początku pojawia się zapis monotonnego ruchu konia i kół: „raz po raz rytmem/ koła koła”. Powtórzone słowo „koła” naśladuje jednostajne toczenie się wozu, a zwrot „raz po raz” podkreśla powtarzalność ruchu. Podobną funkcję pełnią dalsze powtórzenia: „dołem dołem/ polem” oraz końcowe „wołam koła dołem polem kołacz złoty”. Powracające sylaby i podobne układy głosek sprawiają, że tekst brzmi jak kołyszący, nieprzerwany ruch pojazdu. Czytelnik niemal słyszy skrzypienie kół i miarowe kołatanie jazdy. Ważną cechą organizacji brzmieniowej są także liczne głoski płynne i dźwięczne, zwłaszcza „ł”, „l”, „m”, „n”, które występują w słowach: „monotonnie”, „spływa”, „koła”, „zioła”, „dołem”, „polem”, „wołam”. Nadają one wierszowi miękkość, śpiewność i spokojne falowanie. Rytm spowalniają również krótkie, urywane wersy oraz brak wyraźnej interpunkcji, dzięki czemu obrazy przesuwają się płynnie, jak podczas półsennej jazdy. Wiersz nie rozwija się gwałtownie, lecz toczy się miarowo i jednostajnie. Taka organizacja brzmieniowa buduje nastrój senności, zamyślenia i lekkiego odrealnienia. Monotonia rytmu nie nuży, lecz wprowadza w stan wyciszenia, jakby podróż odbywała się na granicy jawy i snu. Jednocześnie powtarzalność dźwięków sprawia, że zwykła droga przez pola nabiera hipnotycznego, niemal magicznego charakteru.
1. Zauważ powtórzenia wyrazów i podobnych układów brzmieniowych, zwłaszcza „koła koła”, „dołem dołem” oraz „polem”.
2. Dostrzeż, że te nawroty naśladują jednostajny ruch wozu i regularne obracanie się kół.
3. Zwróć uwagę na miękkie, płynne brzmienia głosek „ł”, „l”, „m”, „n”, które nadają wierszowi spokojny i kołyszący ton.
4. Podkreśl rolę krótkich wersów oraz oszczędnej interpunkcji, ponieważ wzmacniają wrażenie płynnego przesuwania się obrazów.
5. Wyjaśnij, że brzmienie utworu buduje nastrój monotonnej, sennej podróży i pogłębia atmosferę wyciszenia oraz lekkiego odrealnienia.