Doświadczenie apokalipsy w twórczości poetów czasów wojny dotyczy rzeczywistego rozpadu świata, który dokonuje się na ich oczach. Nie jest to tylko przeczucie nadchodzącej klęski, lecz przeżycie „apokalipsy spełnionej”, a więc wojny, śmierci, ruin, cierpienia i zniszczenia podstawowego porządku ludzkiego życia. Poeci pokazują, że katastrofa obejmuje nie tylko miasta i krajobrazy, ale także psychikę człowieka, jego moralność, młodość, miłość oraz poczucie sensu. Świat przedstawiony w ich utworach traci dawną harmonię, a życie zostaje podporządkowane przemocy i nieustannej obecności śmierci. Apokalipsa oznacza więc zarówno zagładę materialną, jak i duchową: rozpad cywilizacji, wartości i samego człowieka.
1. Zauważ, że poeci wojny opisują katastrofę nie jako odległą możliwość, lecz jako doświadczenie już trwające.
2. Dostrzeż, że apokalipsa obejmuje konkretne realia wojenne: śmierć, ruiny, ogień, krew i powszechne zagrożenie.
3. Zwróć uwagę, że zniszczeniu ulega nie tylko świat zewnętrzny, lecz także wnętrze człowieka, a więc jego wrażliwość, młodość i zdolność spokojnego życia.
4. Podkreśl, że wojna niszczy dawny porządek moralny i sprawia, iż rzeczywistość wydaje się pozbawiona harmonii.
5. Wyjaśnij, że „apokalipsa spełniona” oznacza w tej poezji totalne doświadczenie zagłady: historycznej, materialnej i duchowej.