W tym zadaniu wskaż środki, które sprawiają, że Elegia o… [chłopcu polskim] brzmi jak żałobna pieśń po utraconym dziecku. Zwróć uwagę na apostrofy, powtórzenia, metafory, pytanie końcowe, a także na rolę składni i rytmu wersów.

Ton lamentacyjny wiersza budują przede wszystkim czułe zwroty do zmarłego chłopca: „syneczku”, „jasny synku”, „synku”. Ich powtarzanie sprawia, że utwór przypomina matczyny płacz nad losem dziecka. Zdrobnienia wyrażają miłość, bezradność i ból osoby mówiącej. Ważną rolę odgrywają także powtórzenia i paralelna budowa zdań. Kolejne wersy zaczynają się podobnie: „Oddzielili cię…”, „haftowali ci…”, „malowali…”, „wyszywali…”, „Wyuczyli cię…”, „Odchowali cię…”, „odkarmili…”. Takie nagromadzenie czasowników tworzy rytm oskarżenia i żalu. Podmiot jakby wylicza kolejne krzywdy wyrządzone chłopcu przez wojnę. Lamentacyjny charakter wzmacniają również metafory pełne przemocy, np. „haftowali ci […] smutne oczy rudą krwią”, „odchowali cię w ciemności”, „odkarmili bochnem trwóg”. Łączą one język opieki i wychowania z obrazami cierpienia, co jeszcze mocniej podkreśla tragizm utraconego dzieciństwa. Szczególnie przejmujące jest końcowe pytanie: „Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?”. Nie służy ono uzyskaniu odpowiedzi, lecz wyraża rozpacz i niemożność pogodzenia się ze śmiercią chłopca. Dzięki temu zakończenie wiersza brzmi jak bolesny lament. Składnia ma charakter płynny, rozwijający się w długich zdaniach, które przypominają nieprzerwany tok żałobnej skargi. Budowa wersyfikacyjna nadaje wypowiedzi melodyjność i rytm kojarzący się z pieśnią lub kołysanką. Ten miękki, liryczny tok zostaje jednak zestawiony z obrazami wojny, co pogłębia tragiczny kontrast między dziecięcą delikatnością a brutalnością historii.