Po stronie życia sytuują się przede wszystkim symbole wzrostu, światła i natury: „dwułodyga”, „dwugłos zielony”, „sosna”, „kwiaty”, „drzewa”, „ptak”, „człowiek”, „promień” oraz „świetlistość”. Oznaczają one miłość, wspólne trwanie, rozwój i nadzieję silniejszą niż zniszczenie. Szczególnie ważny jest obraz „dwułodygi”, który można rozumieć jako symbol dwojga zakochanych połączonych jedną siłą życia. Z kolei „drzewa”, „sosna” i „ptak” sugerują odradzanie się, zakorzenienie oraz duchowe przekraczanie cierpienia. Po stronie śmierci znajdują się symbole związane z wojną i zagrożeniem: „gruzy”, „ciemność”, „deszcz pocisków”, „ulewa” pocisków oraz „formy […] nieznane/ czasem — niedokonane”. Gruzy przypominają o zniszczeniu świata, ciemność o lęku i zagubieniu, a „deszcz pocisków” o realnym niebezpieczeństwie śmierci. Obrazy „niedokonanych” form mogą oznaczać losy przerwane przedwcześnie, życia, które nie zdążyły się w pełni spełnić. Wiersz nie rozdziela jednak tych dwóch porządków całkowicie. Życie rozwija się właśnie w świecie zagrożonym przez śmierć. Podmiot mówi: „Nic gruzy”, „Nic ciemność”, jakby próbował odrzucić niszczącą siłę wojny i przeciwstawić jej wiarę w miłość, działanie i wzrost. Dlatego symbole życia są w utworze szczególnie ważne: nie likwidują grozy, ale stają się odpowiedzią na nią.
1. Zauważ, że symbole związane z zielenią, światłem, wzrostem i ruchem ku górze wyrażają życie oraz nadzieję.
2. Dostrzeż, że „dwułodyga” i „dwugłos zielony” można odczytać jako obraz miłości dwojga ludzi, którzy wspólnie przeciwstawiają się zniszczeniu.
3. Zwróć uwagę, że „gruzy”, „ciemność” i „deszcz pocisków” należą do symboliki śmierci, wojny oraz zagrożenia.
4. Podkreśl, że niektóre obrazy, takie jak „formy […] niedokonane”, mogą oznaczać los przerwany, życie niespełnione przez katastrofę.
5. Wyjaśnij, że najważniejsze napięcie w wierszu powstaje między śmiercią a życiem, przy czym Baczyński pokazuje siłę odradzania się mimo wojennego zniszczenia.