Do słów, które nie należą bezpośrednio do kręgu realiów wiejskiej podróży, można zaliczyć przede wszystkim: „półżycie”, „jawa” oraz „kołacz”. „Półżycie” nie oznacza konkretnego elementu krajobrazu, lecz oddaje stan sennego zawieszenia, w jakim znajduje się podróżny. Monotonna jazda wozem, powtarzalny ruch konia i kół sprawiają, że rzeczywistość wydaje się przytłumiona, jakby tylko częściowo świadomie przeżywana. Podobnie słowo „jawa” nie opisuje ani pola, ani drogi, ani nieba. Odnosi się raczej do sposobu postrzegania rzeczywistości. Noc staje się czymś niepewnym, rozmytym, zawieszonym między snem a czuwaniem. Dlatego poeta pisze o „mglistej” czy „rozlewnej” jawie, która nie ma zwykłej ostrości. Najbardziej wyrazistym przykładem jest „kołacz”. W świecie dosłownym nie powinien pojawić się podczas podróży wozem przez pola. Jest jednak metaforycznym określeniem księżyca. Okrągły, złocisty księżyc zostaje porównany do tradycyjnego pieczywa. Dzięki temu obraz staje się bardziej niezwykły, ludowy i zarazem senny. Obecność tych słów pokazuje, że wiersz nie jest zwykłym realistycznym opisem drogi. Czechowicz przedstawia podróż jako przeżycie wewnętrzne. Zwyczajne elementy świata, tj. koń, koła, pole, księżyc, łączą się z nastrojem półsnu, zamyślenia i poetyckiej wizji. Dzięki temu realny krajobraz zostaje odrealniony i nabiera tajemniczości.
1. Odszukaj w wierszu słowa, które nie nazywają bezpośrednio konkretnych elementów wiejskiej podróży.
2. Zwróć uwagę na „półżycie” i „jawę”, ponieważ odnoszą się one do stanu świadomości, a nie do realnych przedmiotów.
3. Dostrzeż, że „kołacz” nie występuje tu dosłownie, lecz jest obrazowym określeniem księżyca.
4. Wyjaśnij, że te słowa wprowadzają do utworu nastrój senności, zawieszenia i odrealnienia.
5. Sformułuj wniosek, że poeta nie opisuje jedynie drogi, ale pokazuje sposób, w jaki podróżny przeżywa świat pod wpływem monotonii, zmierzchu i wyobraźni.