Charakterystyczną cechą budowy segmentów wiersza jest ich rozpoczynanie od krótkich, stanowczych formuł: „Nic gruzy”, „Nic ciemność”, a następnie ponownie „Nic gruzy”. Są to powtórzenia o charakterze anaforycznym, które porządkują kompozycję utworu i nadają mu wyraźny rytm. Dzięki nim kolejne strofy brzmią jak zdecydowane odrzucanie zagrożeń związanych z wojną, ruiną i mrokiem. Podmiot liryczny nie ignoruje katastrofy, lecz próbuje jej przeciwstawić własną wizję życia, wzrostu i duchowej siły. Powtarzające się „Nic” ma więc funkcję zaklęcia, deklaracji odwagi i formy sprzeciwu wobec zniszczenia. Jednocześnie taki układ segmentów wzmacnia napięcie między światem śmierci a światem odradzającego się życia, które poeta buduje w całym wierszu.
1. Zauważ, że kolejne segmenty zaczynają się podobnie, od powtórzeń „Nic gruzy” i „Nic ciemność”.
2. Nazwij ten zabieg anaforą, ponieważ te same lub podobne sformułowania pojawiają się na początku kolejnych części wypowiedzi.
3. Dostrzeż, że powtórzenia nadają wierszowi rytm, porządkują kompozycję i wzmacniają stanowczy ton podmiotu.
4. Wyjaśnij, że anaforyczne „Nic” wyraża sprzeciw wobec wojennej zagłady i podkreśla wiarę w życie silniejsze od ciemności oraz ruin.