Wiersz można podzielić na dwie główne części. Pierwsza obejmuje trzy początkowe strofy i przedstawia świat marzenia, miłości oraz poetyckiego piękna. Jest to rzeczywistość jasna, lekka, pełna muzyki, światła i natury. Podmiot obiecuje adresatce, że otworzy dla niej „niebo złote”, przemieni „ziemię twardą” w „mleczów miękkich płynny lot” oraz zamieni „powietrza drżące strugi” w „aleje długie”. W tej części pojawiają się obrazy delikatne i harmonijne: „ciszy biała nić”, „zielone listeczki”, „śpiew jezior”, „ptasi świt”, „serduszka listków”, „brzóz przejrzystych śpiewny płyn”, „pszczelich skrzydeł hymn”. Świat jest tu niemal baśniowy, pełen łagodności, barw i dźwięków. Druga część to ostatnia strofa, w której następuje gwałtowna zmiana nastroju. Pojawia się świat wojny, bólu i śmierci. Podmiot mówi o „szkle bolesnym”, „obrazie dni/ które czaszki białe toczy/ przez płonące łąki krwi”, o „czasie kalekim”, „grobach” i „pyle bitewnym”. Ta rzeczywistość jest ciężka, brutalna i przytłaczająca. Kontrast między obiema częściami pokazuje, że piękna wizja świata jest pragnieniem ucieczki od doświadczenia wojennej grozy.
1. Podziel wiersz na dwie zasadnicze części: pierwsze trzy strofy i ostatnią strofę.
2. Zauważ, że początek utworu przedstawia świat jasny, harmonijny i baśniowy, co potwierdzają sformułowania „niebo złote”, „zielone listeczki”, „ptasi świt” i „pszczelich skrzydeł hymn”.
3. Dostrzeż, że ostatnia strofa wprowadza całkowicie inny obraz rzeczywistości, związany z wojną, cierpieniem i śmiercią.
4. Zwróć uwagę na kontrast między „mleczów miękkich płynnym lotem” a „płonącymi łąkami krwi”, ponieważ zestawienie tych obrazów ujawnia najważniejsze napięcie kompozycyjne wiersza.
5. Wyjaśnij, że taka budowa pokazuje zderzenie marzenia o pięknie i miłości z traumatyczną pamięcią wojny.