W tym zadaniu wyjaśnij, jak Gałczyński przekształca podniosłą, pełną grozy wizję apokalipsy w obraz satyryczny i groteskowy. Zastanów się też, czy jego koniec świata bardziej przeraża, czy raczej śmieszy i zaskakuje.

Poeta zmienia biblijną perspektywę przede wszystkim przez jej ośmieszenie i obniżenie tonu. W Apokalipsie św. Jana koniec świata ma wymiar podniosły, religijny i ostateczny. U Gałczyńskiego również pojawiają się znaki katastrofy, panika tłumów i atmosfera powszechnego zagrożenia, ale zostają one przedstawione w sposób komiczny, przesadny i absurdalny. Zamiast majestatycznej wizji sądu ostatecznego poeta pokazuje świat ogarnięty groteskowym zamieszaniem. „Koty, motyle i drzewa/ tańczyły ze zgrozy w kółko”, „skrzydła siwiały jaskółkom”, a rektor „płakał, jak narodzony”. Takie obrazy nie budują wyłącznie grozy, lecz wywołują także śmiech, bo są celowo nieprawdopodobne i przerysowane. Biblijna powaga zostaje dodatkowo przełamana przez potoczność i komizm sytuacyjny. Policja „jęła cwałować na koniach”, karabinierzy biją ludzi pałkami, a studenci w czasie końca świata siedzą w tawernach, piją koniak, śpiewają i całują kochanki. Zestawienie katastrofy z zabawą oraz erotyką odbiera apokalipsie uroczysty charakter i zamienia ją w satyrę na ludzkie zachowania. Wizja końca świata u Gałczyńskiego budzi więc uczucia mieszane. Z jednej strony pojawia się niepokój, ponieważ poeta pokazuje powszechny chaos, lęk i rozpad porządku. Z drugiej jednak strony czytelnik odczuwa rozbawienie, zdziwienie i dystans, gdy groza zostaje połączona z absurdalnym humorem. Koniec świata nie jest tu tylko tragedią, ale także widowiskiem groteskowym, które obnaża śmieszność ludzkich reakcji.