W wierszu Z lasu można dostrzec cechy wojskowej piosenki. Przede wszystkim utwór ma wyraźny rytm, wzmacniany przez powtórzenia: „we mchu, we mchu”, „we mgle, we mgle”, „i grzmi, i grzmi”. Nadają one wypowiedzi regularność i falowanie, które mogą kojarzyć się z marszem żołnierzy. Do piosenki wojskowej zbliża wiersz także obraz przemieszczającego się oddziału: „potok ludzi i wozów/ i broni chrzęst”. Pojawia się tu zbiorowość żołnierzy, ruch, odgłos uzbrojenia i wspólne podążanie przez nocną przestrzeń. Takie elementy są typowe dla pieśni związanych z wojskiem i marszem. Ważna jest również bezpośrednia apostrofa: „O moi chłopcy”. Mówiący zwraca się do młodych żołnierzy z czułością i współczuciem, podobnie jak w pieśniach wojennych, które często opowiadają o losie walczących oraz podkreślają wspólnotę doświadczenia. Nawiązanie do wojskowej piosenki nie służy jednak budowaniu bohaterskiego, podniosłego nastroju. Baczyński wykorzystuje tę konwencję przewrotnie. Zamiast dumnego marszu pokazuje pochód młodych ludzi idących ku śmierci. Rytm, który mógłby brzmieć mobilizująco, staje się monotonnym rytmem katastrofy. Dzięki temu poeta mocniej podkreśla tragizm wojennego losu młodych żołnierzy.
1. Zauważ powtórzenia „we mchu, we mchu”, „we mgle, we mgle”, „i grzmi, i grzmi”, ponieważ nadają utworowi rytm przypominający pieśń lub marsz.
2. Dostrzeż obraz przemarszu oddziału w słowach „potok ludzi i wozów” oraz „broni chrzęst”.
3. Zwróć uwagę na apostrofę „O moi chłopcy”, która buduje ton wspólnoty i emocjonalnej bliskości z żołnierzami.
4. Podkreśl, że poeta nie tworzy zwykłej pieśni bojowej, lecz przekształca jej cechy w obraz tragicznego marszu ku śmierci.
5. Wyjaśnij, że nawiązanie do wojskowej piosenki wzmacnia kontrast między pozorną regularnością marszu a grozą wojennej zagłady.