W tym zadaniu opisz sposób ukazania młodych żołnierzy w wierszu Z lasu. Zwróć uwagę na ich delikatność, młodość i bezbronność wobec wojny. Następnie rozstrzygnij, czy mówiący jest jednym z uczestników przedstawianych wydarzeń, czy raczej kimś, kto obserwuje je z zewnątrz.

Młodzi żołnierze zostali przedstawieni jako chłopcy delikatni, piękni i bardzo młodzi, a zarazem skazani na zetknięcie z potęgą wojny. Poeta pisze: „Żołnierze smukli. Twarzyczki jasne”, a później powtarza: „Twarzyczki jasne!”. Zdrobnienie „twarzyczki” podkreśla ich młodość, niewinność i kruchość. Nie są pokazani jak dojrzali wojownicy, lecz jak chłopcy wystawieni na działanie sił, które ich przerastają. Kontrast między nimi a wojenną rzeczywistością jest bardzo wyraźny. Obok „jasnych twarzyczek” pojawiają się „moce ciemne”, łamiące się lądy, armie „jak cęgi” i wszechogarniający huk. Młodość żołnierzy zostaje zderzona z bezlitosną katastrofą historii. Podmiot liryczny wyraża wobec nich współczucie i bezradność w apostrofie: „O moi chłopcy, jakże nam światy/ odkupić jedną rozdartą duszą?”. Widać, że nie patrzy na nich obojętnie, lecz odczuwa ich los bardzo osobiście. Osoba mówiąca znajduje się blisko przedstawianego świata, ale nie jest ukazana jako jeden z maszerujących żołnierzy. Raczej obserwuje ich przejście i komentuje je z bólem. Świadczą o tym słowa „O moi chłopcy” oraz refleksja o ich śmierci: „To tak jak dziecko kiedy umiera/ i tak jak ojciec, który żyć musi”. Mówiący nie opisuje wydarzeń chłodno, lecz przeżywa je emocjonalnie, jak ktoś związany z losem młodych ludzi, być może świadek, starszy towarzysz albo poeta mówiący w imieniu pokolenia. Można więc powiedzieć, że podmiot liryczny jest zarazem bliski temu światu i częściowo wobec niego zewnętrzny. Nie bierze bezpośredniego udziału w marszu żołnierzy, ale duchowo do niego należy, ponieważ dzieli ich cierpienie, lęk i poczucie tragicznego losu.