Elementami stylizacji ludowej w wierszu są przede wszystkim realia wiejskie: koń, koła wozu, drożyna leśna i łąkowa, pole, zioła, rżyska. Tworzą one obraz spokojnej podróży przez wiejski krajobraz. Do stylizacji ludowej należy także metaforyczne określenie księżyca jako „złotego kołacza”. Kołacz kojarzy się z tradycyjnym pieczywem obecnym w kulturze ludowej, dlatego obraz księżyca zostaje osadzony w wiejskiej, bliskiej naturze wyobraźni. Ważne są również powtórzenia i prosty, śpiewny rytm utworu: „koła koła”; „dołem dołem/ polem”; „wołam kołacz złoty”. Takie brzmienie przypomina pieśń ludową, kołysankę albo przyśpiewkę, w której słowa powracają regularnie i tworzą melodyjny tok wypowiedzi. Stylizacja ludowa sprawia, że podróż przedstawiona w wierszu nabiera prostoty, naturalności i baśniowego charakteru. Zwykły przejazd wozem przez pola zostaje pokazany jak doświadczenie bliskie dawnemu, wiejskiemu sposobowi widzenia świata, w którym przyroda, noc i księżyc mają wymiar niemal magiczny. Zabieg ten wzmacnia także nastrój utworu. Dzięki ludowym obrazom i rytmowi wiersz staje się senny, spokojny, trochę tajemniczy, a zarazem mocno zakorzeniony w krajobrazie polskiej wsi.
1. Wskaż w tekście wiejskie realia, takie jak koń, wóz, pola, zioła, drożyna i rżyska.
2. Zwróć uwagę na obraz „złotego kołacza”, ponieważ jest on zaczerpnięty z wyobraźni bliskiej kulturze ludowej.
3. Dostrzeż powtórzenia słów i prosty, melodyjny rytm, które przypominają ludową pieśń lub przyśpiewkę.
4. Wyjaśnij, że stylizacja ludowa odrealnia zwykłą podróż i nadaje jej nastrój tajemniczości oraz baśniowości.
5. Podkreśl, że dzięki temu zabiegowi świat przedstawiony wydaje się prosty, naturalny i zakorzeniony w wiejskim sposobie przeżywania rzeczywistości.