Przedstaw zachowania podróżnych zobrazowane w dwóch ostatnich strofach utworu.
Podróżni w dwóch ostatnich strofach sonetu stają oko w oko z realnym zagrożeniem życia. Ich zachowania są typowe dla ludzi, którzy czują ciążące nad sobą widmo śmierci. Jedni się modlą, inni załamują ręce nad swoim losem lub żegnają się z najbliższymi, a nawet leżą nieprzytomni, przeciążeni sytuacją, w której się znaleźli. Jeden z nich, romantyczny wędrowiec, znacząco odróżnia się zachowaniem od innych. Wydaje się spokojny i niewzruszony perspektywą rychłej utraty życia. W głębi duszy zazdrości podróżnym, którzy mają się z kim pożegnać lub do kogo się modlić. Poeta nie odczuwa już żadnych emocji, jego egzystencja jawi się jako pusta i bezcelowa. Całkowicie zatracił sens życia.
Podróżni w dwóch ostatnich strefach utworu zachowują się dokładnie tak, jak można by się spodziewać po osobach w stanie zagrożenia życia. Modlą się, żegnają z bliskimi lub są sparaliżowani strachem o własną egzystencję. Odróżnia się od nich tylko jeden człowiek, który siedzi niewzruszenie. Wydaje się, że perspektywa rychłej śmierci nie wywiera na nim żadnego wrażenia. Prawda jest jednak inna – podróżny jest głęboko samotny, a życie wydaje mu się puste i nijakie.
Ćwiczenie 1.
25Zadanie 1.
53Zadanie 2.
53Zadanie 1.
220Zadanie 9.
220Ćwiczenie 2.
222